Gracze spędzili dodatkowy dzień na trzy-dołkowych rozgrywkach play-off pomiędzy dwoma graczami, których wiek dzielił zaledwie rok, ale których kariery dzieliła większa przepaść: 34-letni Spaun, który latem ubiegłego roku myślał, że jego dni w grze dobiegają końca, oraz 35-letni-McIlroy, którego znakomite gole ugruntowały jego pozycję jednego z najlepszych graczy wszechczasów.
Ponowne uruchomienie o 9:00 stanowiło wyzwanie niepodobne do żadnego, z jakim gracze musieli się zmierzyć przez cały tydzień. Ciepła, parna pogoda zniknęła, zastąpiona przez przenikliwe zimno i gwałtowne podmuchy, które otwierały oczy, zaczerwieniały twarze i przynosiły szczęście. Wiatr wył z innego kierunku niż zaledwie 12 godzin wcześniej, przez co wszelka wcześniejsza wiedza stała się bezużyteczna. A nerwy? Były one najwyższe w całym tygodniu, a tysiące fanów wróciło na przygotowany-dla-TV spektakl z prawdziwymi stawkami.
Spaun przybył 16tczuje się tak, jakby w końcu dobiegł końca jego niekończący się-tydzień. Nie spał dobrze przez poprzednie dwie noce, kiedy miał część prowadzenia w piątym turnieju głównym golfa, ale podczas rozgrzewki nie czuł się nieswojo, niespokojny czy zestresowany. Przez ostatnie kilka lat, gdy jego kariera ustabilizowała się, zaczął odczuwać przyciąganie do domu – zadowolenie ze swoich osiągnięć i swojej młodej rodziny oraz poczucie winy po spędzeniu z nimi zaledwie jednego tygodnia w tym roku. W tym tygodniu opóźnił już trzy loty do domu, wyglądając i brzmiąc jak mężczyzna potrzebujący pocieszającego uścisku.
Ale to było na późniejszy poniedziałek. Spaun był o krok od-momentu zmiany w karierze. Nigdy nie był-mistrzem świata jako junior, ani były-były zawodnikiem college'u. Nigdy nie uważał się za kogoś więcej niż przydatnego profesjonalistę. Jasne, wygrał w San Antonio w 2022 r., ale w długiej historii Tour było mnóstwo{{7}cudów typu „jedny hit”. W zeszłym roku, kiedy był daleko poza czołową 125-tką, a do końca pozostało zaledwie kilka wydarzeń, Spaun był spokojny o to, czego osiągnął. Osiem lat w trasie. Ta jedna wygrana. Powstały przyjaźnie na całe życie. Około 12 milionów dolarów w banku.
„Nie wiedziałem, jaki jest mój sufit” – powiedział. – Nadal chyba nie wiem, co to jest.
Rory McIlroy pokonał JJ Spauna w poniedziałkowej fazie play-off na 2025 Players Championship
Rory McIlroy wygrał The Players Championship po poniedziałkowym finiszu nad JJ Spaunem, który charakteryzował się trzema dynamicznymi dołkami play-off na stadionie TPC Sawgrass, ostrym wiatrem i niewielkim dramatyzmem.
Powiązana prasa
W tym tygodniu Spaun dowiedział się już wiele o sobie. Kilka lat temu objął prowadzenie na 54 dołkach w pierwszym meczu play-off w Memphis, co było jak dotąd największym osiągnięciem w jego karierze. Powinien był dodać sobie sił po swoim przełomowym zwycięstwie zaledwie cztery miesiące wcześniej, ale teraz przyznał, że nie był przygotowany. W ostatniej rundzie strzelił 78 goli, wypadając poza pierwszą czterdziestkę i poczuł ukłucie rozczarowania, jakiego nigdy wcześniej nie doświadczył.
„Miałem po tym mnóstwo blizn” – powiedział. „Nie chciałam doświadczać tego uczucia nie tylko porażki, ale też wpełzania-do--dziury-i-umierania, ponieważ było to tak zawstydzające. Po prostu bałam się, że znów poczuję się zawstydzona”.
I tak przez ostatnie kilka lat Spaun zaczął uciekać od chwili obecnej, światła reflektorów i presji. Oczywiście nie świadomie, ale raczej coś głębszego, pozwalając, aby ogarnął go niepokój, pozwalając na nawarstwianie się błędów i zadowalając się występami, które często były dobre, ale nie całkiem dobre.
Mały-przełom nastąpił na początku tego roku w Sony, gdzie twardo trzymał się dziewiątki w obronie i oddał strzał tuż przed play-offem. Ujawniło się to ponownie w niedzielę na stadionie The Players, gdzie stracił trzy strzały do tyłu z dziewiątki z tyłu, ale zebrał siły, grając swoje ostatnie pięć dołków z wynikiem 2 poniżej, w największym szybkowarze w swoim życiu, i ostatecznie przerwał play-off z McIlroyem.
0 sekund 1 minuty, 20 sekund Głośność 0%
„Byłem jak,OK, nie bój się chwili. Ciesz się tym” – powiedział. „Oto, co każdy wielki sportowiec mówi o byciu tu i teraz, możliwości wygrania i pragnieniu posiadania piłki. Cóż, chcę piłkę. Mimo że nie wygrałem, wiele z tego wyciągnąłem.
McIlroy przybył 16ttee o podobnym nastawieniu. Wygrał 42 razy na całym świecie, a mimo to obudził się w poniedziałek o 3 w nocy i nie mógł ponownie zasnąć, a jego myśli krążyły po możliwościach dnia. Przybył więc do TPC Sawgrass o 6:15 i przyzwyczaił się do swojego rutyny, przechodząc pełny trening i rozgrzewkę, mimo że prawdopodobnie w fazie playoff musiałby oddać zaledwie pięć pełnych strzałów.
Oczywiście, biorąc pod uwagę jego pozycję na boisku, blizny McIlroya są bardziej widoczne niż Spauna. Jego niepowodzenia dały o sobie znać na największych scenach. Wybierz swoje ulubione największe rozczarowanie z niedawnych wspomnień: Open 2022, kiedy został wyprzedzony przez Cama Smitha w Home of Golf; US Open 2023, gdzie został ścięty przez Wyndhama Clarka; US Open 2024, w którym przegrał z powodu dwóch błędów w końcówce; lub jego wybuchy-w początkowej rundzie na trzech ostatnich Masters. Prawie-nieudane mecze na zeszłorocznych turniejach BMW PGA i Irish Open również sprawiły, że określił siebie mianem „prawie człowieka w golfie”.
McIlroy omal nie dodał do swojej listy kolejnego słabego wyniku pod koniec niedzieli, kiedy wywalczył trzy-przewaga na sześć dołków do rozegrania, wjechał w dzikie drzewa, dał się zwieść dwóm czytaniom w-bliskim zmroku i nie udało mu się wykorzystać dwóch krótkich ironów.
„Kiedy stawiam się w takiej sytuacji” – powiedział – „oczekuję, że wygram”.
Teraz jego szanse na tytuł ograniczały się do zaledwie trzech dołków, odważnego przeciwnika, wodnistej końcówki i nieprzewidywalnego wiatru.
„Wychodzę tam dzisiaj i oczekuję, że wygram” – powiedział. „To w jakiś sposób wywiera presję”.
Stojąc nad uderzeniem z tee, przestępując nogami i prostując ramiona, McIlroy czuł więcej nerwów niż od wieków. Jego żołądek się skręca. Nogi mu się trzęsą. Jego serce bije.
„To już pozostanie we mnie” – powiedział – „to uczucie i możliwość oddania takich uderzeń golfowych, jakich potrzebowałem”.
0 sekund po 12 minut, 33 sekundy Głośność 0%
Dzięki pomocnemu wiatrowi z prawej--lewej strony McIlroy wystrzelił 336-jardów przez róg dogleg, przez co został zaledwie klinem wbitym w green. Jego dwa-puty z odległości 30 stóp zapewniły mu szybką przewagę jednym strzałem, a także zaszczyt na tee na równi-3 17t.
Godzinę wcześniej powtórzył ten strzał na strzelnicy, obracając się o 90 stopni i strzelając 9-żelazkami w dół obszaru tee i w kierunku trzeciego greenu w oddali. Niegdyś chwalony tylko za swoją niezwykłą moc, teraz pracuje nad dodaniem większej liczby strzałów do swojego repertuaru, w tym strzałów z miękkiej-broni, które obniżają trajektorię i powodują pewien obrót. W tym przypadku McIlroy polegał na „trzy-trzy czwarte, trzy czwarte 9” – strzale, który w sprzyjających warunkach leci na odległość 147 metrów. Ale przy tych smagających wiatrach, jak potwierdził jego Trackman, jego idealna liczba nośna wynosiła 130.
I tak w 17. minucie, właśnie podczas treningu, McIlroy wykonał uderzenie pod wiatr i wylądował na tylnej krawędzi greenu, 29 stóp dalej. Bezpieczna. Dogadzający.
Teraz przyszła kolej na Spauna.
Wiedząc, że jest co najmniej o klub niższy od McIlroya, Spaun czuł się pewnie, wybierając chipowego 8-iron. Nie było mowy, żeby strzał skończył się długo, nie na jego wyższej trajektorii. Powinien był zostać wzniesiony przez wiatr.
Ale nawet teraz, pół godziny później, w centrum medialnym, Spaun miał trudności ze znalezieniem wyjaśnienia. Jeśli już, powiedział, uważał, że jego strzał musiał zostać wykonanyIść. Może silny, zimny wiatr na chwilę ustał. Być może uderzył zbyt czysto. Tak czy inaczej, przepłynął całkowicie green – co najmniej o 10 jardów za długo – i wpadł do stawu.
Spaun nie cofał się przed momentem, oddał strzał tak, jak chciał, ale i tak nie wyszło. Brzmiał, jakby mógł z tym żyć.
„Jestem zadowolony z zamachu” – powiedział. – Chyba po prostu nie był to mój czas.
0 sekund 1 minuty, 5 sekund Głośność 0%
A jeśli ktokolwiek mógłby utożsamić się z miażdżącą porażką Spauna, to z pewnością ten, który sięgnął po złote trofeum.
McIlroy to najwybitniejszy gracz swojego pokolenia, a mimo to nadal w dużej mierze postrzega się go przez pryzmat tego, czego dokonałniezrobione: major od 2014, zielona kurtka, kolejna trwała seria dominacji. Wszystkim nigdy nie wystarczy.
Jednak w ciągu ostatniej dekady McIlroy udowodnił, że jest niezwykle odporny, odrzucając niezliczone rozczarowania – nawet te, które doprowadziły go do płaczu, zawstydzenia i sprawiły, że – tak jak kiedyś ze Spaunem – czuł się, jakby wczołgał się do dziury i umarł – tylko po to, by się z nich wydostać, by otrzymać kolejną szansę na chwałę.
„Wszyscy mieliśmy okresy, kiedy tak się czuliśmy. Musiałem przez to przejść. Bardzo miałem złamane serce” – powiedział McIlroy. „To część procesu. To część podróży edukacyjnej. Ostatecznie to te dni czynią nas lepszymi”.
I to były dni, które ponownie uczyniły go mistrzem.