Najlepsi golfiści na świecie nie zgadzają się, jak chwycić miotacz

Lee Westwood: Pazur

Spopularyzowany około 25 lat temu chwyt pazurowy u praworęcznych golfistów ma prawą rękę, która nie łączy się ze stabilizującą lewą ręką u góry puttera, jak miało to miejsce w konwencjonalnych uchwytach przez dziesięciolecia. Prawa ręka samoczynnie się rozgałęzia, z miotaczem zaciśniętym jak szpon między kciukiem a palcem wskazującym, co może celowo uczynić prawą rękę bardziej pasywną w ruchu.

Bryson DeChambeau: Blokada ramienia

Student fizyki uniwersyteckiej, którego wczesny pseudonim na PGA Tour brzmiał „szalony naukowiec”, DeChambeau zajął 145. miejsce w rankingu PGA Tour, dopóki nie przeszedł na metodę zamka na ramię i poprawił swoją pozycję w rankingu na 28. miejsce. Wszystko sprowadza się do zachowania odpowiednich kątów: DeChambeau obraca łokcie na zewnątrz w przeciwnych kierunkach, a nadgarstki do wewnątrz. Prosty.

Jordan Spieth: Lewa ręka Low

Niski chwyt lewej ręki jest prawdopodobnie najczęściej używanym nietradycyjnym sposobem chwytania puttera dla praworęcznych golfistów. Umieszcza lewą rękę pod prawą i ma autorytatywną pozycję do kontrolowania ścieżki głowy miotacza zamiast dominującej prawej ręki golfisty. Co ciekawe, w przypadku Spietha jest on naturalnie leworęczny, mimo że gra w golfa praworęcznym.

Matt Wallace: Dwa kciuki

Wallace ma dłonie skierowane do siebie z dwoma kciukami na górze trzonu puttera i palcami wskazującymi umieszczonymi po przeciwnych stronach puttera. W teorii tworzy to symetrię i pozwala rękom zwisać prosto w dół, a nie jedna nad drugą w konwencjonalnym uchwycie. Ramiona pozostają poziome, co ułatwia rozwijanie (czasami) preferowanego ruchu wahadłowego. Znany również jako uchwyt modlitewny.

Phil Mickelson: Lewy pazur

Mickelson jest praworęczny w większości rzeczy, które robi poza golfem, a jego prawa ręka, ze spiczastym palcem wskazującym (czasami nazywana chwytem ołówkowym), staje się górną częścią jego wersji chwytu pazurowego. Lewa ręka jest w pozycji prowadzącej. Mickelson ceni sobie pazur, ponieważ ułatwia on „dłuższe, płynniejsze uderzenie” na szybkich greenach turniejów Masters i tras.

Tiger Woods: Odwrotne nakładanie się

Chociaż Woods nie jest na tegorocznych Masters, zdjęcie z turnieju w 2020 roku pokazuje, że Woods używa prawdopodobnie najczęstszego chwytu w golfa. Rzadko odchodził od szanowanego odwrotnego nakładania się. Jego lewy palec wskazujący leży w poprzek prawej dłoni, osadzając się między trzecim a czwartym palcem. Woods mówi, że najlepszą częścią chwytu jest jedność obu rąk.

Brooks Koepka: Alternatywne odwrotne nakładanie się

Koepka, czterokrotny główny mistrz, zaadaptował odwrotne nakładanie się, wyciągając prawy palec wskazujący, zamiast owijać go wokół trzonu. Jedną z zamierzonych zalet tego stylu jest to, że kąt prawego nadgarstka może pozostać taki sam w trakcie uderzenia, tak aby powierzchnia miotacza nie otwierała się ani nie zamykała i nie powodowała niespójnego toru piłki.

Adam Scott: Długi pazur miotacza

Scott jest jedynym mistrzem Masters, który użył starszej wersji długiego miotacza, który można było zakotwiczyć w klatce piersiowej. Zmienione zasady zabraniają dotykania górnej części miotacza ramy ciała, ale Scott dostosował się do prawego uchwytu z niskimi pazurami. Ma również tendencję do pozostawiania flagi w otworze podczas wkładania, co nie jest powszechne.